Aan de uitbouw van Faromente gingen enkele jaren van samenwerking tussen Pieter en Isabelle vooraf. We zijn in hetzelfde jaar (2019) gestart bij onze vorige werkgever en leerden elkaar gaandeweg steeds beter kennen als collega, als leidinggevende, als sparring partner en als mens.

Door ideeën, enthousiasme, visies en plannen met elkaar te delen, maar evenzeer ook uitdagingen en twijfels, groeide de afgelopen jaren de connectie, het vertrouwen en de vriendschap. Niet verwonderlijk, zo blijkt uit een recent artikel in Jobat: sterke relaties op de werkvloer zorgen voor meer begrip, creëren ruimte voor resonantie (cf. wat Hartmut Rosa hierover zegt) en zorgen ervoor dat je je gedragen voelt.

In ons geval, maakt de sterke connectie en het onderlinge vertrouwen dat vrijmoedig kan gesproken worden in functie van een betere aanpak, een scherpere visie, een stevig onderbouwd plan. Ideeën mogen botsen. Twijfel krijgt ruimte. En eerlijkheid hoeft niet vermeden te worden uit schrik voor relationele schade, integendeel.

Dat dit proces van groeiende complementariteit en het ontstaan van Faromente vorm kregen terwijl we samen trainden voor de marathon van Gent, is geen toeval. We liepen hem allebei uit. Isabelle was ruim een uur sneller en wachtte aan de finish. Een marathon loop je niet op talent alleen. Het vraagt uithouding, discipline, vastberadenheid en vertrouwen. Je leert je tempo kennen, omgaan met moeilijke momenten en doorzetten wanneer het schuurt. Niet omdat het moet, maar omdat je samen gekozen hebt om te blijven gaan. Die houding typeert hoe wij werken en van hieruit wensen we anderen te inspireren.

De training voor de marathon en de uitbouw van Faromente, vertoonden heel wat parallellen – er was vastberadenheid en zelfverzekerdheid voor nodig. Het was voor ons dan ook bijzonder herkenbaar enkele weken na onze marathon in Gent het artikel van marathonloopster en filosofe Hanna Vandenbussche te lezen. Wat ons drijft, raakt aan wat Hanna Descartes’ virtus noemt: de wilskracht om steeds het best mogelijke te doen. Maar evengoed zelfverzekerdheid of zoals Hanna alludeert op Descartes: “Il court avec assurance en cette vie.”. Dat alles aangevuld met generositeit, verwijzend naar de hoogste vorm van zelfwaardering waar iedereen over beschikt: een absoluut vrije wil, die zich door niets of niemand laat bedwingen (met dank aan Hanna om dit zo helder te formuleren).

Loper of niet, het maakt niet zo veel uit. Wel voeren we vanuit Faromente graag een pleidooi om connectie te maken en relaties aan te gaan waar vertrouwen, verbinding en eerlijkheid kunnen groeien, om vervolgens samen de wilskracht en moed aan de dag te leggen om steeds het best mogelijk te doen, ook wanneer het even schuurt of uitdagend is…

Die generositeit van Descartes, waar Hanna over schrijft, klinkt ook terug in het vrolijke lied ‘Toute ma vie’ van ZAZ, die hier al eerder passeerde (ze is wel vaker te horen in onze vuurtoren):

“Toute ma vie j’ai gardé le même courage, encré au cœur et au corps”…

en een beetje verder “Et quand la vie me joue des tours, je regarde droit devant, je cours à ma joie, à ma joie…”.

Graag tot ergens onderweg, met moed en vrolijkheid!